Parijs – Den Haag, 549,02 km, 3.902 hm, 21:34:51 hr

Op 18, 19 en 20 maart 2022 fietsten acht Règâhs van Parijs naar Den Haag. Met deze sponsortocht haalden zij 8.125,20 euro op ten bate van het KWF en Stichting Eck Roosen voor onderzoek en behandeling van (alvleesklier)kanker.

Op donderdag 17 maart op Rotterdam CS om 11:58 stipt startte het avontuur van Marc van Baasbank, Rob Engelhard, Edward den Heijer, René Klunder van Gijen, Rob Nijs, Jean-Paul de Poorter, Paul Quispel en Jeroen de Rapper: met de Thalys naar Parijs en dan in drie etappes met de racefiets terug naar Den Haag. Voor de begeleiding tekenden Henk Bos en Thijs Quispel, die fietsen en bagage per bestelbus naar Parijs reden en de Règâhs vervolgens drie etappes lang trouw volgden en verzorgden.

Etappe 1, Neuillysur-Seine – Laon, 184,26 km, 1.659 hm, 7:31:27 hr

Na een stevig ontbijt zetten we de banden op spanning en laden we alle (alle?) bagage in de bus. Met vier graden is het ronduit fris, maar de zon is paraat en de hemel staalblauw en dat maakt veel goed. Twee collega’s van René begeleiden ons Parijs uit en houden ons de eerste 100 km uit de wind die met kracht 4-5 uit het Noordoosten de hele dag stevig tegen blaast. We dokkeren over de keitjes langs de Arc de Triomphe, volgen de Seine langs het Louvre en werpen een blik over onze schouder op de Eiffeltoren. Marcs aandrijflijn ratelt als een gek en terwijl Rob E. zich ontpopt als mecanicien en Marcs ketting fikst, kijkt de rest naar de overkant van de Seine waar de Notre-Dame in de steigers staat. Bijzondere momenten…

Door een overwegend groen en glooiend landschap met af en toe een kuitenbijter bereiken we Pierrefonds waar een imposant kasteel boven het stadje uittorent. Met café alllongé nemen we op een zonnig terras uit de wind afscheid van onze Franse fietsvrienden die de terugreis naar Parijs aanvaarden. Paul, herstellende van een griepje, geeft de strijd voor vandaag op en bestelt een kelk bier, terwijl ook Marc het welletjes vindt en afstapt. Dan blijkt dat de tassen van Rob Nijs nog in Parijs staan (dus toch!)…En terwijl zes Règâhs na een stokbroodje weer opstappen voor de laatste 80 km tegenwind, keren Henk, Thijs, Marc en Paul de bus terug Zuidwaarts om de achtergebleven bagage van Rob N. op te halen.

Met nog 40 km te gaan is de sfeer gespannen als de mannen uit Parijs een foto sturen van het berghok in het hotel en per telefoon vragen: “Nijs, welke tas is van jou?” Nijs trekt wit weg…Maar natuurlijk is de foto gemaakt na het pakken van Nijs’ spullen en op de klim in het bos waar we staan is het ‘Robje huilt, Robje lacht’. We vervolgen onze weg en een dik uur later doemt Laon op, een Middeleeuwse stad, ommuurd, bovenop een heuvel (dus een laatste klim), schilderachtig in de avondzon. Moe maar voldaan arriveren we en wachten zo’n twee uur op de bus met spullen uit Parijs. Eten en naar bed. Het was een mooie dag.

Etappe 2, Laon – Schepdaal, 178,13 km, 1.657 hm, 7:18:01 hr

René en Edward kopen de etalage van de plaatselijke bakker leeg, waarna die zich vertwijfeld afvraagt of we morgen weer komen. De mannen laten het in het midden…Na koffie, koek en de traditionele startfoto gaat het op Schepdaal bij Brussel aan. In fraai ochtendlicht dalen we af uit Laon en vervolgens gaat het heel veel kilometers voort door dat typisch Noord-Franse glooiende landschap in de zon, maar met weer een forse Noordenwind kracht 4-5 tegen. De wind put ons uit, maar twee rondjes café allongé in een plaatselijke kroeg en een lekkere lunch op een pleintje uit de wind in de zon doen ons veel goed.

De laatste kilometers van de dag richting Schepdaal trappen we in de luwte en de late middagzon langs een kanaal. We zitten er lekker in tot de telefoon van Rob E. gaat en Henk ons meldt dat de eigenaar van de gereserveerde B&B niks weet van onze komst. Gelukkig kunnen we toch terecht en als we over de kinderkopjes arriveren wacht het bier in de heerlijke ambiance van de mooi gerestaureerde boerderij. Na het douchen eten we afgehaald Chinees van het Wokpaleis. Nasi goreng heet in België gewoon rijst en Babi pangang en Foe yong hai kennen ze niet. Maar wat we krijgen voorgeschoteld smaakt ons goed en sowieso ben je na 180 km tegenwind niet meer heel kieskeurig…In de ruimte naast ons start intussen een zangkoor de wekelijkse repetitie. Ze zingen klassiek, maar voor ons klinkt het als Queen: I want to ride my bicycle, I want to ride my bike…We are the champions…et cetera. Voldaan vallen we in slaap op de uitstekende bedden.

Etappe 3, Schepdaal – Den Haag, 186,63 km, 586 hm, 6:45:23 hr

Iedere ochtend staan we op rond 7:00 uur. Als we naar buiten kijken wacht dit keer een onaangename verrassing: de lucht is donkergrijs, de straat nat en er valt natte sneeuw. We verwerken deze tegenslag met een riant ontbijt waar we bovendien veel langer over doen dan normaal. “Nog een koffie?” “Ja, doe maar”. Buienradar geeft aan dat het rond 9:00 uur droog wordt, dus we starten een uur later dan normaal.

Vlakbij de B&B staat het geboortehuis van een jonge wielrenner met illustere bijnamen waaronder de Prins, de Kannibaal of de Aerokogel van Schepdaal. Bij de afbeelding van Remco Evenepoel op de gevel van het naastgelegen supporterscafé maken we een groepsfoto. Vervolgens gaat het voort, op naar Antwerpen. De winterse buien zorgen voor een gevoelstemperatuur beneden nul. Warm worden lukt nauwelijks door het vele draaien en keren in de ronduit lelijke dichtbebouwde industriële zone waar we doorheen moeten. Stoplichten staan voor ons gevoel eindeloos op rood. Bij een spoorweg passeert de enige trein van de dag, juist als wij die kruisen. We zitten in het troosteloze decor van de Vlaamse filmhit ‘De helaasheid der dingen’. Het arriveren in Antwerpen langs de Schelde maakt iets goed van de helse kilometers achter ons. Helemaal als we lunchen met verse pita’s.Door gaat het, naar de grensovergang bij Putte en langs de Kalmthoutse Heide. Dit is de geboortegrond van Mathieu van der Poel. En dat voelen we, want op het gladde vaderlandse asfalt voeren we het tempo op naar 35 in het uur. Dat schiet lekker op. In Dinteloord gaan we aan de middagkoffie met appeltaart. De lucht betrekt opnieuw, maar gelukkig valt de regen mee. Op de fiets volgen we de teleurstellende race van Max Verstappen en de match Ajax-Feijenoord die tot groot verdriet van Edward in het voordeel van de Amsterdammers wordt beslist. Verbeten zet hij zich nog een keer op kop. Langzaam komen we op bekend terrein en na een lange koude dag rijden we Biesland binnen waar we op ‘onze brug’ warm welkom worden geheten door het thuisfront. We bedanken elkaar voor drie dagen ontspanning door inspanning en Henk en Thijs voor hun goede zorgen en begeleiding. Stiekem zien we ook alweer uit naar de uitdagingen die nog volgen later dit jaar. Maar eerst: opwarmen, eten en rusten!

Geef een reactie